Hij verliet zijn dorp. Nu komt hij terug om een guesthouse te bouwen.

Toen Nongbu jong was, droomde hij ervan zijn geboorteplaats te verlaten en naar de stad te verhuizen.

Hij groeide op in een dorp in Yunnan, China, waar er thuis niet altijd rijst was. Zijn familie at vooral maispap, maisbroodjes en groenten, met maar heel weinig vlees, en zijn ouders hoopten dat hij zou studeren, weg zou gaan en een stabiele baan zou vinden. En dat deed hij ook. Nongbu ging naar school in Kunming, de hoofdstad van Yunnan, en vond daar later werk.

Op een dag, in de bus terug naar zijn dorp, ontmoette hij een paar reizigers die hulp nodig hadden met hun bagage en de weg. Ze waren op weg naar de Jade Dragon Snow Mountain. Nongbu herinnert zich dat hij dacht: mensen komen helemaal hierheen om te ontdekken waar ik vandaan kom. Waarom ben ik juist degene die wegloopt?

Een vriend vertelde hem dat gidsen in Lijiang veel meer verdienden dan hij. Misschien kon hij het ook proberen. Dus kwam hij terug.

Gids zijn was niet helemaal zoals hij zich had voorgesteld

Nongbu's eerste baan als gids was bij een reisbureau dat met grote groepen door Lijiang trok. De dagen konden al om 4 uur 's ochtends beginnen, terwijl hij gasten tussen Jade Dragon Snow Mountain, de oude stad van Lijiang en Black Dragon Pool vervoerde. Soms ging zijn telefoon pas vlak voor middernacht, omdat iemand verdwaald was. "He Da, kom ons zoeken." En dan ging hij.

Maar waar Nongbu zich het meest aan stoorde, was het winkelen. Het reisbureau zette gidsen onder druk om toeristen bij elke stop winkels in te sturen, en zelfs het vertellen van verhalen kon voelen als onderdeel van de voorstelling. Je moest een hele bus vermaken. "Daar voelde ik me niet goed bij," zegt hij.

Nongbu dacht dat beter Engels hem een ander soort gidswerk kon opleveren. In de oude binnenstad van Lijiang was een café waar backpackers kwamen voor koffie en westers eten, dus begon hij daar steeds vaker tijd door te brengen en zijn Engels te oefenen in gesprekken met reizigers.

Op een dag vroegen twee van hen of hij hen mee kon nemen op een hike door de Tiger Leaping Gorge. Nongbu had die zelf eigenlijk nog nooit gewandeld. Maar hij had over de route gelezen, en dat was genoeg om ja te zeggen. "Ik ben in de bergen opgegroeid, dus ik was niet bang," zegt hij. "Zolang ik ongeveer wist welke kant we op moesten, wilde ik gaan."

Wanneer hij niet zeker wist welke kant hij op moest, vroeg hij het aan mensen onderweg. Hij bracht de twee reizigers veilig door de kloof, ze gaven hem een fooi, en wat begon als een behoorlijk geïmproviseerde eerste tocht groeide uit tot een loopbaan van vijftien jaar.

Hij werd de gids die mensen bewust opzochten

Na verloop van tijd merkte Nongbu dat hij reizigers aantrok die geïnteresseerd waren in dezelfde dingen als hij.

"Ze hebben geen lange lijst met plekken nodig," zegt hij. "Ze zijn geïnteresseerd in de bloemen en planten langs het pad. Ze willen de kleine details weten over Lijiang, over de Naxi-cultuur en over het leven op het platteland."

Die details komen voor Nongbu heel natuurlijk, omdat hij ermee is opgegroeid. Als kind plukte hij met zijn vrienden wilde bessen in de bergen en leerde hij welke planten eetbaar waren, welke giftig waren en waar verschillende planten voor gebruikt konden worden.

Vandaag is dat precies een van de redenen waarom mensen Nongbu opzoeken. Hij begeleidt reizigers door Tiger Leaping Gorge en Oude stad van Lijiang — twee plekken die ook zonder gids prima te verkennen zijn, maar met hem heel anders worden. Op de kloof wijst hij geneeskrachtige planten aan en vertelt hij verhalen over de mensen die in de bergen wonen en over de oude Tea Horse Road; in Lijiang legt hij de geschiedenis en cultuur van de Naxi uit tussen straten die anders al snel gedomineerd lijken door winkels en fotostops.

Ook zijn band met die geschiedenis is persoonlijk: Nongbu is Naxi, zijn grootvader was een Dongba-priester, en hij kan honderden Dongba-pictogrammen lezen — onderdeel van een van de laatste nog gebruikte pictografische schriftsystemen ter wereld.

Nongbu is er eigenlijk niet om mensen te laten zien waar ze heen moeten. Hij is er om ze te helpen begrijpen waar ze al naar kijken.

Ik hoef niets mooier te maken dan het is. Ik vertel gewoon het verhaal zoals het is, en dat waarderen ze.

En nadat Nongbu 15 jaar lang had gezien hoe reizigers gefascineerd raakten door de planten, tradities en alledaagse details waarmee hij was opgegroeid, begon hij anders naar zijn eigen thuisplaats te kijken.

Hij besefte dat wat hij thuis had bijzonder was

In Nongbu's dorp zijn geen beroemde bezienswaardigheden. Toeristen komen hier niet. Veel families in de omgeving verdienen al jaren een groot deel van hun inkomen met het verbouwen en oogsten van geneeskrachtige kruiden.

Toen Nongbu jong was, was dat gebrek aan kansen precies de reden waarom hij weg wilde. Nu is het juist een van de redenen waarom hij wil dat reizigers komen.

Het valt me steeds weer op dat gasten niet alleen op zoek zijn naar beroemde bezienswaardigheden. Ze willen rust. Ze willen leren.

Hij bouwt nu een klein gastenverblijf op zijn boerderij, dat volgens hem binnen drie jaar klaar zal zijn. Hij ziet voor zich dat er fietsen klaarstaan voor gasten, zodat ze door het landschap en de heuvels in kunnen fietsen om paddenstoelen te plukken. Tijdens het oogstseizoen zouden ze boeren kunnen helpen met maïs plukken of leren hoe geneeskrachtige planten worden verbouwd.

Uiteindelijk wil hij een kleine expositieruimte maken, gevuld met oude meubels en landbouwwerktuigen, waar hij uitlegt waarvoor alles werd gebruikt en hoe mensen in het dorp leefden.

Het is bijna het tegenovergestelde van het toerisme waarin Nongbu zijn carrière begon. Geen overvolle schema's of beroemde plekken waar je tussendoor moet haasten. Wat hij wil dat bezoekers opmerken, zijn juist de dingen die hij zelf ooit nauwelijks bijzonder vond: de planten, de velden, de kennis en wijsheid die mensen met zich meedragen.

Pas toen hij van huis wegging — en 15 jaar lang anderen door Yunnan rondleidde — zag Nongbu hoeveel daar al die tijd al was.

Ontdek Lijiang met Nongbu

Nongbu's gastenverblijf is nog niet klaar, maar je kunt nu al tijd met hem doorbrengen en Lijiang door zijn ogen leren kennen.

Op Seek Sophie leidt Nongbu een __placeholder_43__, waar het pad zelflf is goed gemarkeerd, maar met zijn kennis wordt het landschap een stuk interessanter. Hij begeleidt ook wandelingen door __placeholder_41__, waarbij hij meer vertelt over de Tea Horse Road, de Naxi-cultuur en de geschiedenis achter een van de toeristischste plekken van Yunnan.

Als je de diepere kant van Lijiang wilt ontdekken, doe dat dan zeker met Nongbu!

The Bivou Lijiang

2D1N over de minder bekende hoge route van Tiger Leaping Gorge

Alle rechten voorbehouden